Urratsak

Makurtuta zebilen gizona
goizero egiten zuen kalean gora,
zerua orrazten zuten eraikinetaraino,
berriro atzera egiteko
urteetan zapaldutako espaloiaren babesean.

Zorua miatzen zuen gizonak
kalean gora egiten zuen eguerdian
keaz blaituriko karriketaraino,
berriro atzera egiteko
alboetara begiratu gabe.

Makurtuta zebilen gizonak
arratsaldero egiten zuen kalean gora,
oroitzapenen mugarri gardenetaraino.
Berriro atzera egiteko,
berriro atzera egiteko,
gogoetak begi zimurretan
metatzen zitzaizkiolarik.


Eta zorua miatzen zuen gizonak,
etxerako bidea hartzen zuen ostontzean.
Berriro atzera egiteko,
denboran atzera egiteko,
zoruan pilatzen ziren iraganeko urratsetan,
bion urratsetan.

Urratsetan.

Klaxon gaziak

Itsasoaren aparrak
estaltzen du asfalto beltza,
eta bien kontrastea,
argi ilunen zirrara.

Itsasoak estaltzen ditu ere
hiriko karrikak.
Eta arraroa zaigu,
bizarroa agian,
lasaigarria agian...

Itsasoak irntsi ditu
azoko parrandaren hondakinak,
eta urteetan zehar
estali gintuzten
txikle itsatsiak.

Eta lasaitasuna
daukagu orain nagusi,
lasaitasun basatia,
primitiboa:
zirrikituetatik barneratzen zaiguna,
arnastean dastatze duguna,
kulunkatzen gaituena.

Hiria lokartu zaigu,
eta itsasgora apaldu arte
ez gaituzte trafiko hotsek esnatuko.

Ventanas difuminadas

Se nublaron tus ojos
de tanto mirar por la ventana.
Y te buscas,
pero no te encuentras.
Tampoco te encuetro yo.

La ventana está tapiada ahora,
y no ves.
Y me buscas,
pero no me encuentras.
Tampoco me encuentro yo.

Nos buscamos a tientas,
y no hay roce,
solo niebla.

Se nublaron mis ojos
de tanto mirar por tu ventana.

Erortzen dira hostoak udaberrian.

Ez al dituzu ikusten?

Malkoak dira, malkoak.

Ez da haien sasoia,

baina bortizki astintzen ditu haizeak.

Eta jausten dira, jausten,

Ezerezera gazi,

loreak estaltzen.