Bere buruaz beste
egiten zuen gauero
hautsaren tabernan,
zentzumenak
ardo merkean
itotzen zitzaizkiolarik.

"Zure edalontziaren hondoa
baino hutsago zaude"
zioen tabernari desitsuratuak.
Eta gizona beterik zegoen,
ardoz beterik,
lehertzear.

Bere buruaz beste
egiten zuen egunsentian ere,
bizitza galkorrean errari,
kontzientzia
kale meharretan
galtzen zitzaiolarik.

"Zure sakela
baino hutsago zaude"
zioen egunkari saltzaileak.
Eta gizona beterik zegoen,
bakardadez beterik,
lehertzear.

Sonreía
porque eras dulce,
y cuando llorabas
salada.
Dulce y salada,
como un mar de miel,
como nuestras lágrimas de azucar,
como tú.



Gozoa zinelako
egiten nuen irribarre,
eta gazi
negarraren altzoan.
Gazi gozoa,
eztizko itsasoa bezala,
gure azukrezko malkoak bezala,
zu bezala.

Melodiarik gabeko maitasuna

Musikak baztertu zuen gure doinua,

guztiok azalpean gordetzen dugun doinua,

baina nirea, 

gurea,

baztertu egin zuen. 

Eta besarkadak mutu,

musuak arrrotz,

ximelduz joan ginen. 

Miramé,

viviendo en tus latidos.

Me estoy echando a perder.

Inork ez du dastatu nahi,

ohiuka dagoenaren ezbeharra.

Inork aditu nahi,

amiltzen diren malkoak.

Eta ohiu gorrek,

negar gatzgabeek,

entzunak ez garenon sustraiak

urratzen dituzte.  

Poesia da
kantu ederrenen bermea.
Gure arimak,
poesia basatien euskarri.
Sentimenak,
galdutako guztien idazle.
Eta galdutako guztiak,
poetak,
gara zoro.

La poesía es
el cimiento de las canciones más bellas.
Nuestras almas,
el fundamento de las poesías salvajes.
El sentimiento,
escritor de todos los perdidos.
Y todos los perdidos,
los poetas,
somos locos.

.

Basoen kolore aldaketa
dastatu ostean
abegitzen ditugu garai zuriak
sutondoaren magalean,
hartxori urduriak
zeruaren jaun
dantza basatian
preso daudela.


Haizeak erbestetuko ditu ekaitzak gero
loreen jaiotzarekin
eta karraska erdoilduez
berpiztuko da natura
lurrinenen altzoan.

Larreak lehortuko direnean,
zure begietan islatuko zaizkit eguzki izpiak
hosto horixkek egunak akatu arte.

Elkarrekin erahilko dugu hotza,
udazkeneko euriak amaitzean.
Egunak biziz,
besarkadak txalotuz,
eta ametsak
denboraren abiadan izkribatuz.

Ez dizkidazu  metaforak saltzen
besarkaden truke.
Eta altzoan,
poesia hiltzen zaigu.

No regalas metáforas,
a cambio de abrazos.
Y la poesía
se nos muere en el regazo.

Larrosa bat,
eta larrosaren lurrina,
zure begiak,
egunsenti baten xarma,
ostontze baten malenkonia,
itsasoa
eta itsasoaren urdina,
zure begiak
eta begiradak.